Krystyna Skarbek nie była zwyczajną dziewczyną. Miała piętnaście lat, gdy rzuciła wyzwanie światu – dosłownie. Podczas mszy podpaliła szaty liturgiczne księdza na oczach wszystkich. Nie bała się władzy, konwenansów ani gniewu autorytetów. I nigdy się nie zatrzymała. Polska arystokratka, która zamieniła salony na pola bitwy, a eleganckie suknie na fałszywe dokumenty i pistolet ukryty pod płaszczem. Ulubienica Churchilla, postrach Gestapo, nieuchwytna agentka SOE, która ocaliła dziesiątki istnień, igrając ze śmiercią jak z ogniem. Miała jedną zasadę – zawsze iść naprzód, niezależnie od ceny. To nie jest historia kobiety, która bała się świata. To historia kobiety, której bał się świat. W okupowanej Europie stała się cieniem – niewidzialna, ale wszechobecna. Dzięki sprytowi, odwadze i bezwzględnej determinacji przechytrzyła najgroźniejszych oprawców. Gestapo wyznaczyło za jej głowę nagrodę, ale Krystyna zawsze była o krok przed nimi. Uwodziła, manipulowała, walczyła – i nigdy nie przepraszała za to, kim była.
