Członkowie PMS
Zaloguj
albo
Załóż konto
“Mein Gott, jak pięknie” to napisana z rozmachem książka Filipa Springera. Nosi ona zarówno znamiona powieści dokumentalnej, jak i fabularyzowanej opowieści. Głównym bohaterem tej historii jest pejzaż.
Statek z tajemniczym ładunkiem przybył do portu w Swinemünde w maju 1787 roku. To właśnie wtedy u szypra Winfrieda Koschke dało się zaobserwować pierwsze sygnały obłędu. Gdy Alexander von Humboldt wrócił z Ameryki Południowej, stanął na szczycie Rosengarten i zaczął zachwycać się roztaczającymi się z niego widokami. Po upływie pół roku żona naczelnika poczty w Weissenhohe, pani Gertude Teske, obserwuje znikające z jej sadu na wzgórzu jabłonie, a następnie zniknięcie samego wzgórza. Co łączy wszystkie te historie? Kraina i antropocen.
Springer ruszył śladami osób, które pochłonęła wizja postępu. Sprawiła ona, że włączyły się w rewolucję przemysłową i powoli zaczęły zmieniać otaczający je świat. Wydarzenia rozgrywają się nad Odrą i w prakwickich lasach. Autor próbuje spojrzeć na pejzaż oczami litografów ze Schmiedebergu, budowniczego pruskiej kolei, a także ojca polskiej fotografii. Ale czym właściwie jest Kraina?
W maju 1787 roku do portu w Swinemünde przybija statek z sekretnym ładunkiem. Chwilę później szyper Winfried Koschke zdradza pierwsze oznaki obłędu. Krótko po powrocie ze swojej wielkiej podróży do Ameryki Południowej słynny Alexander von Humboldt staje na szczycie Rosengarten i mówi, że roztacza się przed nim jeden z trzech najpiękniejszych widoków na świecie. To nie jest reportaż. To na poły fabularyzowana, na poły dokumentalna opowieść, której głównym bohaterem jest pejzaż. Przemierzając rowerem tereny wschodnich prowincji Prus nazwanych później Ziemiami Odzyskanymi, autor podąża śladami ludzi, którzy – ogarnięci wizją postępu – włączyli się w rewolucję przemysłową, stopniowo przekształcając otaczający ich świat. Część tej historii rozgrywa się nad Odrą – pierwszą uregulowaną wielką rzeką w Europie; część w prakwickich lasach, w których zmagający się z własnymi demonami cesarz Wilhelm II wytępił populację jeleni. Springer przygląda się pejzażowi tak, jak patrzyli na niego dziewiętnastowieczni litografowie, budowniczy pruskiej kolei czy ojciec polskiej fotografii Jan Bułhak. W ten sposób próbuje zrozumieć, skąd w nim to trudne do zignorowania przeczucie, że kiedyś już w tym miejscu był.
