Chwila – miejsce i czas, które jest, jakie jest i tyle. To azyl od świata z całym jego zgiełkiem. To też ucieczka od wspomnień o mrocznych czasach lęku i nieustannego zagrożenia. Chwila jest to niewątpliwie piękna, cicha i spokojna; sielanka niczym na obrazku z książki dla dzieci. Ale w tytułowym wierszu Szymborskiej równie dużo jest niepokoju, a być może nawet niepokój ten dominuje. To utwór, o którym można myśleć godzinami. To jakby skondensowana do kilkunastu wersów opowieść o człowieku i jego życiu. Ot przykład wirtuozerii słowa tak charakterystycznej dla noblistki.
Zresztą cały tom “Chwila” jest czymś wyjątkowym, nawet jeśli chodzi o twórczość Wisławy Szymborskiej. Wydana po raz pierwszy w 2002 roku książka, znalazła się w finale Nagrody Literackiej “Nike”. Był to pierwszy tomik poetycki opublikowany przez Szymborską po tym, jak w 1996 roku przyznano jej literacką Nagrodę Nobla.
Każdy z utworów zgromadzonych w tym tomie, to krystalicznie czysty, precyzyjny i zwarty minitraktat: filozoficzny, metafizyczny, egzystencjalny. Szymborska mówi o sprawach najważniejszych w sposób skłaniający do odkrywczych medytacji i przemyśleń. Edycja specjalna tomu ilustrowana jest skanami rękopisów i maszynopisów poetki. Wiemy o niej, że nie lubiła hałaśliwego eksponowania przeżyć.
