“Dzisiaj narysujemy śmierć” to reportaż, mający na celu przybliżyć sytuację Rwandy, kraju, którym w 1994 roku wstrząsnęła niewyobrażalna tragedia. To wtedy doszło do masowych mordów, bo nikt nie zdecydował się im zapobiec.
Rwandę od wielu lat trawił wewnętrzny konflikt dwóch grup: Tutsi i Hutu. Niespodziewanie dla wszystkich w katastrofie lotniczej ginie głowa państwa, a Hutu mają własną interpretację tego zdarzenia: są przekonani, że to zbrodnia zaplanowana przez ich przeciwników. Ludobójstwo, do jakiego doszło w wyniku tego przekonania, sprawiło, że zamordowanych zostało milion osób w przeciągu zaledwie stu dni. Co gorsza, świat wcale nie zareagował, mimo że odbyła się misja pokojowa Organizacji Narodów Zjednoczonych, a Kościół Katolicki był stale obecny na miejscu. Media z kolei w ogóle ignorowały fakt istnienia masakry, a ludzie, którzy zdołali ją przeżyć, wciąż zmagają się z traumatycznymi doświadczeniami.
Autor przygląda się opisanej sprawie, jednocześnie prowadząc rozmowy ze świadkami, ocalałymi, a także samymi oprawcami. Reportaż, który przeprowadził, skłania nas do refleksji nad tym, czy wszyscy, niezależnie od tego, gdzie się znajdujemy, jesteśmy winni tamtejszego przelewu krwi.
Piętno ludobójstwa, którego nie da się zmazać
Poruszająca reporterska opowieść Wojciecha Tochmana o złu i cierpieniu
Rwanda, 6 kwietnia 1994 roku. W kraju od dziesięcioleci podzielonym między dwie wrogie sobie grupy, Tutsi i Hutu, w katastrofie lotniczej ginie głowa państwa. Wśród Hutu interpretacja jest tylko jedna: stoją za tym Tutsi. W kilka godzin po śmierci prezydenta otwiera się jeden z najbardziej krwawych rozdziałów historii najnowszej – ludobójstwo, w którym w ciągu stu dni zamordowano milion osób. Masakrze nie zapobiegła ani misja pokojowa Organizacji Narodów Zjednoczonych, ani silnie tam obecny Kościół Katolicki. Świat nie interweniował. Media międzynarodowe długo ignorowały krwawą tragedię tego maleńkiego, „kieszonkowego” państwa w Afryce. Ci, którzy przeżyli do dziś próbują uporać się z traumą.
Wojciech Tochman wielokrotnie powracał do Rwandy, by zrozumieć, jak po tym, co się tam stało życie razem, w ciasnocie, jest w ogóle możliwe. Rozmawia z ocalałymi, z katami i świadkami. Ta książka, to przejmujące świadectwo tych spotkań, z którego nieuchronnie wyłania się pytanie: czy wszyscy jesteśmy ubrudzeni tamtą krwią?
