Życiorys, który nie poddaje się schematycznym klasyfikacjom. Książka “Rodziewicz-ówna. Gorąca dusza” autorstwa Emilii Padoł jest odkrywczą i zarazem błyskotliwie napisaną biografią, na jaką autorka “Lata leśnych ludzi” bez wątpienia zasłużyła swoim nieprzeciętnym życiorysem.
Szerokiej rzeszy czytelników swojej literatury Maria Rodziewiczówna kojarzy się z sentymentalnymi romansami w atmosferze bądź to sielanki, bądź melodramatu. Gdybyśmy zechcieli w podobnie banalnej stylistyce odtwarzać samą postać autorki, popełnilibyśmy niewyobrażalny błąd. Bohaterka niniejszej książki jest bowiem osobowością wielowymiarową, która przezwycięża nawet – a może przede wszystkim – stereotypy istniejące po dzień dzisiejszy.
Emancypantka, katoliczka, amazonka kresowych puszczy, namiętnie romansująca z kobietami, co nie przeszkadzało jej zarazem wyznawać konserwatywnego światopoglądu, nieraz objawiającego się klasową i etniczną wyniosłością. Przez krytyków z reguły lekceważona jako autorka literatury “pensjonarskiej”, co wcale nie zdołało zohydzić jej twórczości, odczytywanej z powszechnym uwielbieniem przez kolejne dekady.
Życiorys, który nie poddaje się schematycznym klasyfikacjom. Książka “Rodziewicz-ówna. Gorąca dusza” autorstwa Emilii Padoł jest odkrywczą i zarazem błyskotliwie napisaną biografią, na jaką autorka “Lata leśnych ludzi” bez wątpienia zasłużyła swoim nieprzeciętnym życiorysem.
Szerokiej rzeszy czytelników swojej literatury Maria Rodziewiczówna kojarzy się z sentymentalnymi romansami w atmosferze bądź to sielanki, bądź melodramatu. Gdybyśmy zechcieli w podobnie banalnej stylistyce odtwarzać samą postać autorki, popełnilibyśmy niewyobrażalny błąd. Bohaterka niniejszej książki jest bowiem osobowością wielowymiarową, która przezwycięża nawet – a może przede wszystkim – stereotypy istniejące po dzień dzisiejszy.
Emancypantka, katoliczka, amazonka kresowych puszczy, namiętnie romansująca z kobietami, co nie przeszkadzało jej zarazem wyznawać konserwatywnego światopoglądu, nieraz objawiającego się klasową i etniczną wyniosłością. Przez krytyków z reguły lekceważona jako autorka literatury “pensjonarskiej”, co wcale nie zdołało zohydzić jej twórczości, odczytywanej z powszechnym uwielbieniem przez kolejne dekady.
