Książka “Zielone pastwiska. Saga wiejska. Tom 3” autorstwa Kasi Bulicz-Kasprzak opowiada o bierności ludzi w sprawach społeczeństwa w 30. i 40. latach XX wieku. Panowało wówczas, szczególnie wśród biedniejszych grup społecznych, przeświadczenie, że sprawy związane z władzą oraz zarządzaniem ludźmi ich nie dotyczą. Problemy te nie miały dla nich szczególnego znaczenia. Dopiero historia pokazała, że niezależnie od statusu oraz odległości od stolicy wszyscy muszą troszczyć się o dobro państwa.
Coraz więcej spraw idzie nie po myśli rządzących. W Los Angeles ma miejsce jeden z największych krachów na giełdzie. W Polsce ludzie żyją przewrotem majowym oraz wyborami “brzeskimi”. Natomiast życie w Tyczynie toczy się swoim spokojnym rytmem. Zamiast martwić się losami świata, mieszkańcy wolą mówić o tym, kto z kim weźmie ślub, kto komu ukradł krowę. Przecież ich sprawy stolicy nie dotyczą – mają swoje własne, bardziej przyziemne problemy. Co jutro zrobić w polu? Co dać dzieciom do jedzenia?
Sytuacja zmienia się 15 czerwca 1934, gdy dochodzi do zamachu na Bronisława Pierackiego. Do mieszkańców dociera okrutna prawda – każdy obywatel jest odpowiedzialny za wydarzenia dziejące się w kraju, ponieważ każdego dotykają ich skutki. Jak z tą sytuacją poradzą sobie tutejsi chłopi? Czy przyniesie to trwałe zmiany w myśleniu ludzi?
Po raz kolejny odwiedzamy Tynczyn, wieś nad brzegiem Huczwy, by poznać dalszy ciąg opowieści inspirowanej prawdziwymi wydarzeniami. Gdy wielki świat martwi się krachem na nowojorskiej giełdzie i olimpiadą w Los Angeles, Tynczyn mówi o ślubie Dołęgówny z Dyziem Adamczukiem. Gdy Polska żyje przewrotem majowym, wyborami „brzeskimi” i konstytucją kwietniową, ludzie w Tynczynie wciąż się spierają, czy Jadźka Adamczukowa ukradła krowę Kornelowiczowej czy też nie. Czyżby tutejsi chłopi nie wiedzieli, co się dzieje na świecie? Oczywiście, że wiedzą, wszak czytają gazety. Ważniejsze jednak są dla nich własne sprawy. Trzeba dzieci nakarmić, pole zaorać, len zebrać, fasolę wyłuskać, a tu pogoda marna, drożyzna postępuje, zarobiony pieniądz z dnia na dzień traci wartość. Kto by się przejmował wyborami w Niemczech, gdy do garnka nie ma co włożyć?
